Ballada o matce niepoprawnej.

   To, co chciałabym napisać jest moim doświadczeniem w kwestii macierzyństwa. Życie pisze wiele scenariuszy, każda z Nas boryka się z innymi problemami oraz ma inne przeżycia. Jesteśmy różne, ale łączy Nas jedno- jesteśmy mamami. I to jest cudowne!
   Kiedyś spotkałam się z określeniem "Narodziny matki" w odniesieniu do konkretnego odczucia całego spektrum macierzyństwa wraz z narodzinami dziecka i póki sama nie wstąpiłam do tego zacnego "klubu pieluchowego"jeszcze przed narodzinami córki miałam poczucie bycia gotową na wszystko. 

O poor, summer child...

Ciężko było pogodzić pasje z pojawieniem się nowego członka rodziny na pokładzie. Niewyspanie nie pomagało. Jednak z perspektywy czasu widzę, jak byłam przytłoczona stereotypami bycia mamą idealną, taką która wszystko wie i z wszystkim sobie daje radę. W pogoni za swoim ogonem nabijały się kolejne punkty obłędu, a te prowadziły do samobiczowania za wszystko, czemu się nie podołało. I zapomniałam na jakiś czas, kim naprawdę jestem. 

Oczywiście, doszło masę obowiązków, którym trzeba stawić czoła. Jednak na dzień dzisiejszy czuje się trochę jak superbohaterka. Nawet, jeśli ze zlewu wyzierają na mnie nieumyte naczynia, to widząc uśmiechniętą Szkitę i szczęśliwego męża wiem, że dzisiejszy dzień wygrałam. 

I każda z Nas jest zwycięzcą!  

( tak, też to słyszę w swojej głowie..:P) 

   Chcę, by moje dziecko wiedziało, że jego mama jest nerdem. Matką niedoskonałą, która w tej "ułomności" znalazła swój sposób na bycie dobrą mamą. Taką, co to opowie mu pewnego dnia o mugolach, o pewnym pierścieniu oraz o mocy, która nigdy go nie opuści!
To byłam ja, NerdMatka. Lat 26, z zamiłowania nerd niepoprawny.